Napisany: 07.08.2016 r.
Kim jesteś? Jestem…
pytasz mnie – kim jesteś?
To nie łatwa odpowiedź, ale ja odpowiem.
Jestem cząstką tego świata,
Czymś, co zostało powołane do życia i żyje do pewnej chwili i na chwile.
Pytasz – kim jesteś, bo chcesz wiedzieć więcej, lub też nie rozumiesz mojej odpowiedzi.
Dobrze. Zgadzam się i próbuje inaczej ci odpowiedzieć.
Jestem pięknem, dobrem i grzecznością.
Jestem miłością, delikatnością i wrażliwością.
Czasem potrafię być radością,
Choć bywam też chłodną obojętnością.
Sumienność, zaradność, dokładność w działaniach – to we mnie drzemie.
To zapomniane ujawnia się czasem.
Wzbudzając dumę, prowadząc do łez.
Jestem smutkiem, goryczą i gniewem.
Żalem, rozczarowaniem i przykrością.
Gdzieś też nadzieja czasem wypełza, w sercu się gnieździ i z niego wyjść nie chce.
Ona wtedy mnie wypełnia.
Prowadzi w dwie drogi:
Po przez oczekiwanie do radości lub smutku.
Jestem dobra, choć bywam też i zła.
Łagodna i gwałtowna.
Grzeczna i nie.
Pełna sprzeczności. Zmienna.
Tak najkrócej mówiąc – kim jestem?
Jestem istotą taką jak ty. Jestem po prostu człowiekiem.